Filosofie
De zeer persoonlijke kunst van Steve Haes is in de eerste plaats humaan, urbaan en gevoelig voor de huidige trends. Niettemin ademen zijn werken een complexe structuur uit, die beantwoordt aan het beeld van de werkelijkheid, waarin de elementen gegenereerd door de verbeelding fysieke nabijheid en mentale wereld doen samengaan. Soms gebruik makend van het schildersmedium dan weer van fotografie. De kracht van de beelden, de kleuren, de emotie verraadt zijn manier van vragen stellen over het beeld in de kunst naar het voorbeeld van de Duitse expressionisten, Mucha, Matisse, Picasso, de Fauvisten … . Hij werd in het bijzonder aangetrokken door hedendaagse kunststromingen, door Pop Art en door Street of Urban Art.
Zijn artistieke inspiraties gaan van Haring tot Lichtenstein, Warhol, Richard Hamilton, ook Rosenquist, Mel Ramos en Peter Blake maken er zeker deel van uit. Zijn bewondering voor de eerste moderne meesters uit de twintigste eeuw, zoals Rik Wouters, Dufy, Hopper; of de elegantie van Mucha kunnen hem echter evengoed doen wegdromen.
Zijn artistieke inspiraties gaan van Haring tot Lichtenstein, Warhol, Richard Hamilton, ook Rosenquist, Mel Ramos en Peter Blake maken er zeker deel van uit. Zijn bewondering voor de eerste moderne meesters uit de twintigste eeuw, zoals Rik Wouters, Dufy, Hopper; of de elegantie van Mucha kunnen hem echter evengoed doen wegdromen.
Vaak denkt men dat portretkunst uitgedoofd is, een stilledood zal sterven. Het tegendeel is waar . Deze kunstvorm is springlevend. Mijn portretten zijn vaak impulsief ontstaan en naar het leven geschilderd, waarbij lijn en volume heel belangrijk zijn. Daarom ook dat schilders als Hockney, Raveel en Mucha zo’n grote indruk hebben nagelaten. Ik portretteer vrouwen, mooi, stijlvol met klasse en attitude. En hoewel elk schilderij een vrouw toont zijn het geen individuen. Ze zijn een zoektocht naar het innerlijke zelf, sensueel, mysterieus, melancholisch of nieuwsgierig, ze hebben een subtiele vorm en silhouet. Het zijn moderne, fiere, levendige en unieke figuren. Het portret als spiegel van de ziel is voor mij dan ook ideaal voor de uitdrukking van emoties. Door gelaatsuitdrukkingen te stileren tot scherp afgeronde kleurvlakken, deels refererend aan pop-art, ga ik op zoek naar de essentie van het portret.